تحلیل و نقد فیلم Vox Lux 2018

امتیاز شما
[کل: 0 میانگین: 0]

تحلیل و نقد فیلم Vox Lux 2018

فیلم vox lux که به کارگردانی بردی کوربت در سال 2018 با بازی ناتالی پورتمن و جود لاو در ژانر درام و موزیک اکران شد که با استقبال چندان خوبی از سوی مخاطبان مواجه نشد. داستان در اواخر دهه 90 تا 2017 جریان دارد که سلست مونتوگومری و خواهرش النور رویای خواننده و نوازنده شدن در موسیقی پاپ رو در سر دارند و بر سره اتفاق مهیبی در زندگی سلست ماجراهایی برای آنها رقم میخورد.

فیلم در همان آغاز خودش یه اوپنینگ تاریک و بی روح داره که برای مخاطب ابتدا بسیار مبهمه و درحالتی پیش فرض برای مخاطب قرار میده اون صحنه هارو تا کات به فصل اول ما یعنی کلاس موسیقی. کوربت در فیلم دومش در برخی سکانس دکوپاژ خوب مانند همین ابتدا و در برخی سکانس ها بشدت ساده لوحانه عمل میکند تا فقط شرح موقعیت باشد. همان سکانس اول که زوم دوربین با یه مدیوم کلوزاپ روی معلم کلاس است و پس از آن نقطه عطف و شوک ابتدایی فیلم دلیل کارگردان برای این تمرکز برای ما روشن میشود و آن تیتراژ ابتدایی فیلم برای ما که تایتل ها به سمت بالا حرکت میکنند به نوعی نشان دهنده تمام شدن زندگی سلست در همان ابتدا دارد اما بازگشتی دوباره …

کوربت در vox lux و بخوصص فیلمنامه سعی بر این داشته که از سه پارته کردن روایت و فیلمنامه به سه بخش پیدایش، پیدایش مجدد و پایان تا آن نریشن های ویلیام دفو که نقش راوی قصه را دارد و آن تصاویر با سرعت فریم بالا و دوربین هشت میلی متری که با مونتاژ خوب در بین فیلم نشان میدهد همگی به نوعی میخواهد همان قهرمان سازی بیوگرافی فیلمای این چنینی را داشته باشد به نوعی تاکید روی استنادات باشد اما چه استنادی؟

بلکه همه شیوه داستان سرایی کوربت است. فیلم با همان فرم روایی غیر خطی هم که دارد سعی در نشان دادن وجه های مختلف زندگی سلست به ما دارد اما در پارت دوم ما فقط هنرنمایی ناتالی پورتمن و از قبل جود لاو رو داریم و بس و همه ی درون مایه و ایدئولوژی های فیلم کوربت گذرا یا صرف در زیرمتن است. فیلم نقدی به موسیقی دارد نقدی به آن موج سبک پاپ بعد از آن نسل طلایی دهه 90 که نوعی زندگی این موزیسین هارو در قالب فضای داستانی سلست برای ما شرح میدهد. از مافیا و فساد های پشت این افراد تا تأثیر ثروت و شهرت روی خلقیات روانی خود و بازتاب آن به روی اطرافیانمان. و از همه مهمتر آن هراسی که در انسان از فراموش شدن شکل میگیرد.

و از سوی نقش حملات بی رویه تروریستی به مکان های عمومی آمریکا که همگی از رفتار هایی روان پریشانه نشأت میگیرند. که همین موج های موسیقی و عقاید شیطانی که آنها در کارشان وارد میکنند بی تأثیر در شکل گیری آنها نیستند. حملات تروریستی که جان خیلی از افراد بی گناه را میگیرد و شاید تنها سمپات شکل گرفته شده در همان پارت اول باشه و بس. چیزی که فیلم حتی در جوانی سلست هم روی آن مانور میداد که بعد از این بخش از زندگی هر زنی هر اتفاق خوب یا بدی می‌تواند برای آن شکل گیرد از بچه داری سلست در جوانی خودش تا حال که این مشکل گریبان گیر دخترش شده. اما همه ی اینها را فیلم بجای اینکه در سوژه اصلی فضای داستانی شخصیت هایش قرار دهد نگاهی گذرا به آن دارد و حتی با دیالوگ نویسی های عجیبی که دارد فیلم لحظات کامیک هم میسازد!

شخصیت پردازی کاراکتر اصلی ما در بخش شخصی خوب نیس و پدر مادر آن از یجایی در قصه گم میشوند. نیاز نمایشی آن برای مخاطب مبهم است و فیلم پلات هایی بی هدف دارد. همانند آن مصاحبه و اسلوموشن های بد و همچنان نریشن برای قصه پردازی کارگردان. شاید از معدود نکات مثبت فیلم انتخاب بازیگر های دختر های سلست همان بازیگر های جوانی خودش و خواهرش باشد تا سلست همچنان خودش را در گذشته ببیند و برای مخاطب هم چنین باشد. دختر بزرگش او را یاد خواهرش مینداخت که همیشه در موفقیت هایش سهیم بود اما سلست این موفیقت را فقط برای خودش میخواست پس با اون دخترش هم بد رفتاری میکند.

کارگردان با انگل خوب دوربین و قابی که در پشت آنها میبندد و نوشته (سلست) که به روی ژاکت آلبرتین هست کارگردان همچنان شخصیت را در جنگ با گذشته اش قلمداد میکند و این تضاد شخصیتی برای درام سازی و کنش مندی کاراکتر شاید خوب باشه اما عمق نمیگیره و فقط میشه اینگونه گفت که هر آتشی یه آتش دیگر برپا میکند. در بحث بازیگری خب باید گفت فیلم در پارت دوم مدیون دقیقا همان نقش پذیری خوب و اکت های متنوع در موقعیت ناتالی پورتمن و جود لاو هست.

بدون پرداخت کاملی جز آن مصاحبه که بنظرم باز بیهوده بود. تنها نکته مثبت اون موزیک ویدئو اون تکست های آهنگ سلست شاید باشد که نوعی تو دهنی بود به هر اتفاقی که در گذشته اش افتاده بود و سلست نهایت فقط در جایی آرامش میگیرد که از اول برایش ساخته شده بود و همه چیز را در آهنگ هایش فراموش میکند.

Vox Lux فیلم نا امید کننده ای از سازنده کودکی یک رهبر بود.

همچنین ببینید: فیلم » فیلم ایرانی » نقد فیلم » وبلاگ